زمینه و هدف: ناخنک از بیماری های شایع چشمی که می تواند سبب آستیگماتیسم، محدودیت میدان بینایی و مشکلات زیبایی شود. با توجه به عود بالای ناخنک با روش های معمول درمانی و عدم وجود سابقه تحقیق مشابه در استان اردبیل، این مطالعه به منظور بررسی میزان عود ناخنک با میتومایسین C حین عمل جراحی انجام شد.روش کار: مطالعه از نوع توصیفی - مقطعی بود. همه مراجعین با ناخنک اولیه )از بهمن 1379 لغایت شهریور (1382 تحت عمل جراحی با میتومایسین C موضعی قرار گرفتند. بیماران از طریق تماس یا پیگیری از منازل جهت معاینات بعد از عمل مراجعه و نتایج حاصله از نظر آماری مورد بررسی قرار گرفت.یافته ها: 83 چشم و 80 بیمار تحت عمل جراحی قرار گرفتند. بیشترین شیوع در گروه سنی 31 - 40 سال بود. بیشتر بیماران تحت جراحی یک طرفه قرار گرفته بودند و از نظر اندازه ناخنک بیشترین شیوع 3-4 میلیمتر بود. چهار مورد (%4.8) دچار عود شده که سه مورد آن در 2 - 6 ماه بعد از عمل و یک مورد در دو ماه اول بعد از جراحی مشاهده شد. اندازه ناخنک در %50 موارد عود یافته چهار میلی متر و %50 دیگر پنج میلیمتر بود. دو مورد گرانولوم بعد از عمل که به کورتن موضعی پاسخ نداد و با جراحی برداشته شد مشاهده شد.نتیجه گیری: با توجه به نتایج مطالعه حاضر، میزان عود ناخنک بعد از جراحی با کمک میتومایسین C حین عمل بسیار پایین بوده و روش فوق عارضه جدی و خطرناکی به همراه نداشته و استفاده از آن به طور معمول توصیه می شود. ضمنا میزان عود ناخنک با اندازه آن مرتبط است.

در این مطالعه ما به بررسی تاثیر داروی میتومایسین بر روی عود ناخنک در 80 بیمار مراجعه کننده به بیمارستان امیرکبیر اراک جهت عمل جراحی پرداختیم. این مطالعه از نوع تجربی. (Experimental) و تحلیلی می باشد که به صورت Case-Study انجام شده است. شکل آن به صورت Clinical بوده و از نظر زمانی به صورت آینده نگر می باشد (Prospective) بیمارانی که به علت ناخنک در بیمارستان تحت عمل جراحی قرار گرفتند به مدت 6 ماه از نظر عود بیماری مورد بررسی قرار دادیم. روش نمونه گیری آسان بود و حجم کل نمونه 80 بیمار بود که به دو گروه مورد و شاهد به گروه بیمار داروی میتومایسین تجویز شد در حالیکه به گروه شاهد تجویز نشد و دو گروه از لحاظ جنس، محل سکونت و سن بسیار متناسب مشاهده شد انتخاب شدند. پس از پایان مطالعه با توجه به کاهش عود (P<0.0001) مشاهده شد که نقش میتومایسین در کاهش عود بسیار زیاد است بطوریکه در گروه مورد با میتومایسین میزان عود 5% بود حال آنکه در گروه شاهد 87% بود.

مقدمه: با توجه به کاربرد اخیر پیوند پرده آمنیوتیک در جراحی های چشم، این مطالعه جهت بررسی کارآیی روش پیوند پرده آمنیوتیک پس از برداشتن ناخنک و مقایسه نتایج آن از نظر میزان عود و بروز عوارض با روش میتومایسین C انجام شد.روش ها: در این کارآزمایی بالینی، 34 چشم از 34 بیمار مبتلا به ناخنک به وسیله خارج کردن ناخنک و پیوند پرده آمنیوتیک مورد درمان قرار گرفت و نتایج این روش با نتایج درمان 34 چشم از 34 بیمار که با روش استفاده از میتومایسین C درمان شده بود، مقایسه شد. بیماران به مدت 6 ماه از لحاظ عود پی گیری شدند.یافته ها: میزان عود ناخنک در روش پیوند پرده آمنیوتیک 2 مورد و در گروه میتومایسین C، 8 مورد بود (P=0.045). در بیماران گروه پیوند پرده آمنیوتیک هیچ مورد شکایت محسوسی طی 6 ماه مشاهده نشد. 2 مورد گرانولوم پیوژنیک و Thinning اسکلرا در گروه میتومایسین مشاهده شد.نتیجه گیری: این مطالعه نشان داد که پیوند پرده آمنیوتیک روش موثری در درمان ناخنک است و می تواند به عنوان روش ارجح برای درمان ناخنک به کار رود.

هدف: ارزیابی و مقایسه میزان عود و عوارض ناشی از عمل جراحی ناخنک اولیه به دو روش «تزریق میتومایسین C زیر ناخنک یک ماه قبل از برداشت جراح به روش صلبیه برهنه» با روش «فلپ چرخشی از ملتحمه سالم همراه با میتومایسین C حین عمل جراحی».روش پژوهش: در این مطالعه کارآزمایی بالینی، 82 چشم از 82 بیمار با تشخیص ناخنک اولیه به صورت تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. بیماران گروه اول، یک ماه قبل از جراحی به روش صلبیه برهنه مورد تزریق زیر ملتحمه با میتومایسین C (MMC) قرار گرفتند و گروه دوم، به روش فلپ چرخشی ملتحمه و استفاده از میتومایسین C حین عمل به مدت 2 دقیقه، درمان شدند. بارداری و شیردهی، سابقه جراحی چشمی، گلوکوم، کراتیت هرپسی، تراخم و هر گونه بیماری خودایمنی معیارهای خروج از مطالعه بودند. پیامدهای اصلی شامل عود و عوارض در هر دو گروه مورد ارزیابی قرار گرفتند.یافته ها: میانگین سنی بیماران 48.48±13.67 سال بود و 51.1 درصد زن بودند. پی گیری در فواصل 1، 3، 6، 9 و 12 ماه انجام شد. دو مورد عود در گروه دوم دیده شد (4.3 درصد) ولی اختلاف آماری معنی دار از نظر عود و عوارض بین دو گروه حاصل نشد (P=0.31).نتیجه گیری: تزریق ملتحمه میتومایسین C یک ماه قبل از عمل صلبیه برهنه روشی ساده و ایمن می باشد و به همان میزان استفاده از فلپ چرخشی ملتحمه و میتومایسین C حین جراحی در کاهش عود و عوارض درمان ناخنک اولیه موثر است.

زمینه: عود ناخنک پس از عمل جراحی درصد بالایی را شامل می شود.هدف: این تحقیق به منظور بررسی اثر مصرف میتومایسین C به طریقی مالشی در کاهش میزان عود ناخنک بعد از جراحی انجام شد.مواد و روش ها: تعداد 32 بیمار که به علت ناخنک در سال های 1375 تا 1377 به درمانگاه چشم بیمارستان بوعلی سینا مراجعه کرده و توسط یک جراح تحت عمل جراحی ناخنک به روش اسکلرای لخت قرار گرفته بودند، مطالعه شدند. در 17 بیمار متیومایسین C با غلظت 0.2 میلی گرم در میلی لیتر به طریق مالشی در حین عمل و پس از آن به مدت 3 روز متوالی روزانه یک مرتبه توسط جراح مورد استفاده قرار گرفت (گروه مورد). 15 بیمار دیگر نیز به عنوان شاهد مورد پیگیری قرار گرفتند. مدت زمان پیگیری بیماران به طور متوسط 18±3 ماه بود.یافته ها: میزان عود ناخنک در گروه مورد 5.9% و بیشترین میزان عود، چهار ماه بعد از عمل بود. در گروه شاهد میزان عود ناخنک 40% بود (P<0.05).نتیجه گیری: عود ناخنک پس از عمل جراحی با استفاده از میتومایسین C با غلظت 0.2 میلی گرم در میلی لیتر به طریقه مالشی، به طور بارزی کاهش می یابد.

مقدمه و هدف: ناخنک یک چین بال شکل ملتحمه و بافت فیبروواسکولار است که به سطح قرنیه تهاجم می کند و بروز آن قویا با اشعه ماوراء بنفش در ارتباط است، اگر چه خشکی، التهاب، وزش باد، گرد وخاک و سایر مواد محرک نیز از عوامل خطر محسوب می شوند. ناخنک معمولا بدون علامت است، ولی می تواند علایمی مانند؛ اشک ریزش، ترس از نور و احساس جسم خارجی در چشم را برای بیمار ایجاد کند. هم چنین با به وجود آوردن آستیگماتیسم با قاعده و خلاف قاعده سبب کاهش بینایی می شود. میزان عود بعد از عمل ناخنک بالا است و در مطالعه های مختلف حدود 40 درصد برآورد می شود. عود به طور کلی خیلی سریع و در طی 3 - 2 ماه بعد از جراحی رخ می دهد. هدف از این مطالعه تعیین تاثیر تزریق زیر ملتحمه ای میتومایسین سی 0.2 درصد برای جلوگیری از عود ناخنک است.مواد و روش ها: این مطالعه یک پژوهش کارآزمایی بالینی است که در سال های 1387 - 1386 در بیمارستان امام سجاد (ع) یاسوج انجام شد. در این مطالعه 157 چشم مربوط به 48 مرد و 64 زن که مبتلا به ناخنک اولیه بودند، به طور تصادفی به دو گروه مداخله شامل 54 بیمار (83 چشم) و کنترل شامل 58 بیمار (74 چشم) تقسیم شدند. در گروه مداخله یک ماه قبل از عمل جراحی 0.1 سی سی از میتومایسین سی 0.2 درصد به صورت زیر ملتحمه ای در زیر جسم ناخنک تزریق شد، ولی در گروه کنترل تزریق انجام نشد. در هر دو گروه بعد از برداشت ناخنک،اسکلرای برهنه به وسیله ملتحمه فوقانی مجاور و به صورت لغزشی پوشانده شد. بیماران به مدت 3 ماه پیگیری شدند. عود ناخنک بعد از عمل، با رشد مجدد بافت فیبروواسکولار بر روی قرنیه مشخص شده است. داده های جمع آوری شده با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری کای دو و دقیق فیشر تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: عود در گروه مداخله و کنترل به ترتیب 1.2 درصد (1 چشم) و9.45  درصد (7 چشم) بود که اختلاف معنی داری وجود داشت(p=0.02) . میانگین درجه آستیگماتیسم در هر دو گروه با عمل جراحی بهبود پیدا کرد.نتیجه گیری: هر دو روش تزریق میتومایسین سی قبل از عمل ناخنک و اتوگرفت ملتحمه ای از روش های بی خطر و موثر در کاهش عود ناخنک هستند. با توجه به کاهش میزان عود پس از تزریق میتومایسین، می توان از این روش به عنوان یک متد موثر در جراحی ناخنک استفاده کرد.

سابقه و هدف: ناخنک ضایعه ای فیبرو واسکولار و مثلثی شکل است که بر روی ملتحمه بولبار به سمت قرنیه گسترش می یابد. پاتوژنز ناخنک به فاکتورهای متعددی بستگی دارد و تماس با نور آفتاب مهم ترین ریسک فاکتور آن می باشد. درمان اصلی ناخنک جراحی است. در این ارتباط، مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی پیوند غشای آمنیوتیک (AMT: Amniotic Membrane Transplantation) به عنوان یکی از روش های درمان ناخنک و مقایسه بالینی این روش با پیوند اتوگرافت ملتحمه (CAT: Conjunctival Autograft Transplantation) انجام شد. مواد و روش ها: در مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی شده حاضر، 70 نفر از بیماران مراجعه کننده به درمانگاه های چشم بیمارستان فرشچیان همدان و یا افرادی که با تشخیص متخصص چشم، مبتلا به بیماری ناخنک اولیه یا راجعه بودند مورد مطالعه قرار گرفتند. بیماران به دو گروه 35 نفری تقسیم شدند که یک گروه به روش پیوند غشای آمنیوتیک و گروه دیگر با روش پیوند اتوگرافت ملتحمه جراحی گردیدند. در ادامه، التهاب و عود پس از عمل در دو گروه بررسی و مقایسه شدند. اطلاعات به دست آمده توسط نرم افزار SPSS 16 و با استفاده از آزمون های آماری مجذور کای و تی مستقل مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: میانگین سنی در بیماران گروه AMT، 85/14± 34/47 سال و در بیماران گروه CAT، 26/15± 26/48 سال بود (778/0P=). در بیماران گروه AMT، 6/28 درصد و در بیماران گروه CAT، 6/8 درصد از بیماران التهاب را نشان دادند. علاوه براین در بیماران گروه AMT، 9/22 درصد و در بیماران گروه CAT، 4/11 درصد از افراد در نهایت عود را تجربه نمودند (205/0P=). نتیجه گیری: میزان عود و التهاب در بیمارانی که با روش پیوند غشای آمنیوتیک جراحی شده بودند، بیشتر از بیماران گروه پیوند اتوگرافت ملتحمه بود. هرچند این اختلاف از نظر آماری معنادار نبود؛ اما همین میزان اختلاف مشاهده شده نیز بیانگر استفاده از روش پیوند اتوگرافت ملتحمه در بیماران می باشد.

ناخنک (Pterygium) یک بیماری استحاله ای ملتحمه است که سبب پیش روی فیبرووسکولار ملتحمه بولبار و لایه تنون به طرف قرنیه می شود که معمولا از سمت داخلی شکاف چشمی منشا می گیرد و به شکل یک بال مثلثی و یا نوک پیکان، روی قرنیه ظاهر می شود که ممکن است به آهستگی به سمت محور بینایی بیمار گسترش یابد. این بیماری که در بعضی کشورها شایع ترین بیماری قرنیه و در بعضی دیگر نادر می باشد، بیش از 3 هزار سال در یونان، شبه جزیره عربستان و چین تشخیص داده شده و درمان می شده است. حتی در همان سال ها هم در مورد بهترین روش درمان آن بحث های قابل توجهی صورت می گرفت و سه هزار سال بعد نیز هم چنان این بحث ها در مورد درمان ناخنک ادامه دارد. در این مقاله، وضعیت فعلی درمان جراحی ناخنک خلاصه شده است و سپس به مرور یک رویکرد نویدبخش جراحی ناخنک با در نظر گرفتن 3 مساله مهم شامل کاهش عود پس از جراحی، زیبایی نتیجه جراحی و ایمن بودن روش مورد استفاده پرداخته خواهد شد.

زمینه و هدف: ناخنک یکی از شایع ترین اختلالات سطح چشم است که روش های جراحی مختلفی جهت برداشتن آن وجود دارد. هدف این مطالعه مقایسه عود ناخنک، حدت بینایی و فشار داخل چشمی بعد از جراحی ناخنک با استفاده از میتومایسین C حین و پس از عمل جراحی می باشد.روش بررسی: در این مطالعه مداخله ای، 119 بیمار که اندیکاسیون جراحی ناخنک داشتند، وارد مطالعه و به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. در گروه یک میتومایسین 2C درصد به مدت 3 دقیقه حین عمل و در گروه دو میتومایسین 2C درصد چهار بار در روز به مدت 2 هفته استفاده شد و بیماران تا 15 ماه پس از عمل پیگیری شدند. داده های جمع آوری شده با استفاده از آزمون Repeated Measurement در سطح معنی داری 0.05 تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: میانگین حدت بینایی بین دو گروه میتومایسین حین عمل و بعد از عمل اختلاف معنی داری نشان نداد (P=0.8)، همچنین در میانگین فشار داخل چشمی بین دو گروه نیز اختلاف معنی داری مشاهده نشد (P=0.3).نتیجه گیری: استفاده از میتومایسین حین عمل و بعد از عمل جراحی ناخنک ارتباط معنی داری از نظر حدت بینایی و فشار داخل چشمی نشان نداد، از این رو با توجه به مشکلات کمتر در استفاده از میتومایسین حین عمل جراحی توصیه می شود در انجام این نوع جراحی این نکته مد نظر قراد گیرد.